A simple life....

Pasko 2010

2010-12-24T15:39:00.018+03:00

it was full of fun (you can clearly interpret by just looking at our pictures above)! i think the best so far we've had.

it was indeed a "Maligayang Pasko" celebration.
nagsimula sa simpleng plano, na akala mo ay hindi matutuloy. everybody was enthusiastic at first pero natahimik as the day of celebration gets nearer. thanks to dante for keeping eveybody holding on to our commitment na ituloy ang simple celebration ng Pasko as most of the Adiks are away sa aming loved ones kaya this gathering will definitely ease the "pain" of spending this normally a celebration with people dear to us.

"Pasko na naman ngunit wala ka pa
Hanggang kailan kaya ako maghihintay sa iyo
Bakit ba naman kailangang lumisan pa
Ang tanging hangad ko lang ay makapiling ka..."

and then dumating ang araw na iyon everyone was made sure na ang bawat contribution sa food and preparations ay ready na. days before that, nagkaroon ng bunutan for "monito-monita". so gifts at the table in front of the "stage" were overflowing, kasama na ang para sa kids. yeah, may mga kids because this is definitely for them! kaya the respective families were invited. and this party was made sure na matuloy because of our friends (Ren, Marc and Ricky) na kasama ang mga respective families nila. syempre para na rin sa bonding namin with them. kulang lang kami ng isa, si Bien...Siya ay masayang kasama ang kanyang pamilya sa Pilipinas. he could have added to the laughter kung kasama rin namin sya. pero mas masaya sya now. hehehe

"Sana ngayong Pasko ay maalala mo pa rin ako
Hinahanap-hanap pag-ibig mo
At kahit wala ka na
Nangangarap at umaasa pa rin ako
Muling makita ka at makasama ka
Sa araw ng Pasko..."

Chris Venter

what made the night more special was the presence of the Adiks' "adopted" friend, Chris Venter. he graced our gathering to celebate with us.
the party started with a prayer from ricky, a prayer of thanksgiving to the Lord for everything we are so blessed with looking back at year 2010....lalo pa at may announcement of a generous gift from our company earlier that afternoon! (confidential daw kung "ano" at "gaano" heheheh). then there were special numbers which we want everyone to be represented lalo na ang mga families. kaya aligaga to find a song to sing sa WOW karaoke courtesy of Matt.

Capturing the moments

then there were games from gamemaster Ricky! mawawala ba ang all time favorite - Pinoyyyyyy Henyo!? what made it funnier ay ang mask na dapat gamitin para holder ng pahuhulaan na salita. Marc needed to explain to Chris bakit kami naghahagalpakan sa tawa! nosebleed nga raw si marc! hehehe. "kalabaw", "karayom", "kambing", "fried rice", "bubble gum" were just among the words to guess by the partners. ang hirap huh! the game was eventually won by irwin and ka romy, unbeatable with a time of 1:14 mins.

then it was followed by our favorite na "lafangan naaaa!!!". thanks to tserman raoul who set the buffet table na parang pina "cater". everyone brought food for everybody na pagsalu saluhan. panalo lahat, walang itulak kabigin! hehehe, lahat masarap!

Buffalo wings!

there was another game which brought the house down! gulong kami sa katatawa. two teams were to compete with a stocking on our head with ball at the end of it para itumba ang series of water bottles...relay kumbaga. ang hirap huh! hagalpakan sa tawa when it was the turn of two "biggies" in each group, raoul and chris venter (it was really nice seeing him na game na game sa mga kalokohan namin! pero mas loko pala sya dahil sya ang pinakamadaya! sipain b nman ang lahat ng water bottle when he realized it was difficult to do it without cheating!) pero in the end, kahit na walang prize for the winning team, hindi kami makahinga s katatawa! another highlight!

i volunteered to render a song number beforehand as part of the proram pero at the back of mind, i want to do something more special than that kasi d naman ako magaling kumanta. so when i was called to sing, i actually did start singing ...pero little din they know that i will just be singing on the background kasi i was to show a special video i prepared about our group! "lights off! lights off!" daw ang sigaw nila....and so we did. di ko naisip yun pero it added impact of that video to us (yeah, including me). everybody was shouting on every photo shown on the video. better check the video http://www.facebook.com/video/video.php?v=1751288424855 it is my gift to everyone for the gift of friendship i share with them. thanks guys!

and then came the announcement of monito-monita. each one has to explain bakit yun ang napili nyang gift for his monito. i will no longer enumerate ang bawat gift ccoz some are for adults only! hahahha. but it was definitely a shining moment of the night as it shows gaano namin kakilala ang bawat isa. isipin mo ba naman kung ano ang gift para kay shiela (ren's wife) or pops (marc's) or weng (ricky's) . lalo siguro dumugo ang utak ng nakabunot kay tserman raoul! hehehehe. poor ricky. what caused the laughter is before buksan ang gift ay kanya kanyang hula kung ano ang laman, coming out with crazy ideas! hahaaha. at ang nakakatawa rin, alam ni tserman rAoul kung saan ito nabili! hehehehe.

"sana ngayong pasko...."

our wish...alam ko sa puso ng bawat isa ay may hiling para sa Paskong ito...Dante gave his wishes for everyone of us in a poetry form...

di man namin kasama ang kanya kanya naming pamilya, this celebration definitely filled up the emptiness we feel for not being with our families to celebrate during the noche buena.

...it may be celebrating it again together in the years to come, or maybe pailan ilan na lang ang maiiwan sa Tasnee sa susunod. pero the night of 22 December 2010 was filled with laughter and happiness away from home because we made it special, we joined together, we gave importance to our bond as friends and as a family here in Jubail.

to all of you....thank you... tenchu!
maligayang pasko....

dalangin ko ang pagpapala para sa bawat isa at sa mga importanteng tao sa buhay natin. ang panahon na ito ay hindi para sa kung ano mang mailalagay sa ating mga kamay or anumang iniisip natin na makakapagpasaya sa atin. mas importante ang kung ano ang tunay na ligaya at kapayapaan na dala ng kapaskuhan....ang laman ng ating puso....
Maligayang Pasko!

Note: Thanks to Matt and Irwin for some the photos used here.

Happy Birthday Matt!

2010-11-23T22:12:00.000+03:00

Isa sa mga “pioneer” friends namin sa aming trabaho si Matt, ang look-a-like (daw! hehehe) ni Vince Vaughn.

Sa aming grupo na tinawag na “Addiks”, isa siya sa mga kasama na namin noon pa mang 2002 sa isang contracting company na nag susupply ng manpower sa companies dito sa Saudi Arabia, ang Hadi Al Najrani Establishment (HNE), ngayon ay mas kilala na SISCO (di ko na alam ang buong pangalan). Hanggang sa isa-isa na kaming “sinulot” at maging direct-hired employees ng Tasnee.

Magkasama kami sa iisang department pero pag oras ng trabaho, trabaho lang kami (unless nakaharap sa computer namin at busy kami sa chatting ng grupo sa aming Outlook hehehe). Bihira ko makitang magalit, pero madalas naiinis sa mga makukulit na customer ng aming department. Ang akala ko, ako ang mabilis mag init ang ulo sa mga makukulit na ito, iyon pala ay siya rin. minsan ko na na-feel ang ma-guilty dahil feeling ko nahawa sya sa akin! Hehehee…

Simpleng tao lang si Matt.
Sa haba ng panahon na magkakasama kami, kilala na namin ang bawat isa sa grupo, through the years ay naging intact ang grupo kahit pa sabihin mong may mga nagpenetrate pero kalaunan ay na-evict din…hehehe. Tinanggal na sa Tribal Council! Kami na ang final members ng “Adikks”, at walang jury na kailangan humusga sa amin…walang ala-alliance. Iisa lang kasi ang alliance namin…

At sa araw na ito, isa sa mga kaibigan namin ang inaaalala ang araw ng kapanganakan.

Isang simpleng pagbati sa iyong kaarawan. At nagwi-wish na sana’y makamit mo ang mga hiling ng puso mo para sa iyong pamilya, sa mga mahal sa buhay at para sa iyong sarili. Sa kasabihang “nobody is perfect”, tandaan mo na sa mga pagkakamali natin makikita ang ating kahinaan para maging kalakasan at maging instrumento para maging mas mabuting nilalang (sounds familiar!).
Maligayang birthday muli sa iyo….

Test lang...Mail2Blogger

2010-11-20T23:12:00.002+03:00

How do I love thee? Let me count the ways…

Edgar Reyes

ادغار ريس

A Prayer for Healing

2010-11-20T00:34:00.000+03:00

A close friend of mine is sick...and i literally mean she's seriously sick. She has been diagnosed with Stage 3 ovarian cancer 3 weeks ago. there is already a big lump (size of a fist) inside her which needs to be immediately removed.

it pains me to hear that. you dont know that pain until it happens to someone dear to you...and you wish that it is just easy and healing will soon be there...but it is not.

she went through the operation last week for the removal of lumps. through the process, she went critical as her hemoglobin went down to very low level, so blood transfusion was required. after the operation. she was advised to go through 6 sessions of chemotherapy.

judie is a jolly person, a very responsible daughter who looked after her mother and family. an unselfish person....but now, she's afraid...she feels helpless...

i offer a prayer for your healing and requesting God to free you from any pain and hardships as you go through this. i also pray that He leads you where financial needs will be provided. in all these, we know that our strength no matter how strong is nothing. we know that our finances no matter how huge is useless. and we know that no matter how knowledgable we are, our intellect is of no help.

we put our faith in His will and acknowledge that only Him is the Great Healer....

"Jesus, You are the Son of the Living God. You are the Way, the Truth, and the Life. Yes Lord, you are the source of my life. Therefore healing is with you more than with any one else."

"There is salvation in no one else" (Acts 4:12)

"Pilipinas Kay Ganda" Logo, kinopya lang?

2010-11-19T21:13:00.000+03:00

hindi na kailangan ng isang genius para i-analyze at malaman kung ginaya nga ba o hindi ang bagong logo ng Department of Tourism from Poland's logo...sabi nga ni Manila Boy, NAKAKAHIYA.

And worse, in an interview the DOT Secretary said, "There are similarities, pero sa pagkakaalam ko...sa atin mas makulay...". ahahahhaa, jinustify pa! parang walang alam, as if they're taking it lightly!

isa na namang kasiraan sa administrasyon ni PNoy.

the people giving comments at internet sites are generally disappointed sa isyu na ito, pero may ilan rin na parang they look at the lambasting of DOT as paninira lang at walang maitutulong,

"Kahit ano pang ganda o originality ng ipalit na campaign logo dyan, knowing na karamihan sa mga Pilipino e utak talangka at mahilig manglait ng gawa ng kapwa e babatikusin na pa rin. Kung tutuong napagkagastusan na ng malaki yan e ituloy na ng malaman kung epektib at maganda naman ang mensahe.
Ang karamihan naman ng turista e papasyal hindi dahil sa Logo na yan kundi dahil sa rekomendasyon ng mga ahente, kaibigan at kakilala. Pag pinanatiling maayos ang lugar natin, maganda ang paligid, mabait ang mga tao at maliit ang insidente ng krimininalidad e dadagsa ang Turista.
So itigil na yang panghahatak sa DOT logo and move on. If you have better ideas then send your suggestions at least mas makakatulong pa yun kesa sa mga walang kuwentang panlalait"

- by geethreeg3, comment given at ABS-CBN news

napaisip ako....pero hindi iyon ang punto na ito'y isip talangka. its about professionalism, it is about our image, its about our own reputation that we want to improve...wagtayo basta tanggap lang ng tanggap, we should be giving our opinion sa mga mali para it will not happen again next time.

i did not vote for PNoy, but i respected the people's choice....with high hope that he will be the "better President" we have been wishing for....

sana lang...sana nga lang...

on a lighter note, ang Pinoy nga naman, ang Pinoy ay magaling sa pag convert ng problema sa isang katatawanan....try nyo ito for those who have Facebook account:

http://apps.facebook.com/kayganda/c/?ampaign=Yourname

thanks to Manila Boy, i have linked some parts of his post.

TripWow: Try lang

2010-11-13T23:05:00.002+03:00

hi to all!

been offline in writing for quite a long time, found it really difficult maintaining a blogsite like this...mahirap mag isip ng isusulat. mabuti pa ang friend kong si dantespeaks (http://dantespeaks.blogspot.com)...anyway, time to warm up muna..hope to find something good to write and sustain it. hehehe

saw this in the net, an easy way of converting your pictures into a nice video...try ko muna and il make a better one for our trip to Riyadh tomorrow.

Adik's Trip to Al Hasa (June 2010) Slideshow: Edgar’s trip from Jubail (near Al Jubail, Saudi Arabia) to Al Hasa Oasis (near Al Ahsa) was created by TripAdvisor. See another Al Ahsa slideshow. Take your travel photos and make a slideshow for free.

Happy Birthday to a Dear Friend...

2008-08-19T22:49:00.001+03:00

Wishing you all the best this life could offer....may all the things that can bring you joy be always around you!
Godbless and maythe friendship grow more...

RyanDan - The Face

2008-06-19T15:26:00.001+03:00

Traveler of the great divides
Vagrant on a path to life

Everyday feels a little closer
To where it is that you're headed for
Given to a hope of so much more

For every time you fall apart
There'll be a soul to guide your journey
But if you choose to turn away
There in the mirror
You'll see my face
You'll see my face

Think you're on this road alone
Looking for a truth untold

Many times you've been close to breaking
Giving up and letting go
Something inside says it's not over

For every time you fall apart
There'll be a soul to guide your journey
But if you choose to turn away
There in the mirror
You'll see my face

And when the world crowds your space
Remember days when noise was silent
Now empty vows, loveless displays
Just a sense of knowing
You'd see my face
You'd see my face

Ang Tatay Kong si Ribo....

2008-06-15T20:24:00.016+03:00

.....hmmmm....kung may Mother's day, syempre may Father's Day....Papoo's Day!

i want to be honest in saying na i am having difficulty drafting a blog for Father's Day...no offense sa tatay ko, pero i was trying to remember ano nga ba ang mga significant moments in life with him...i was "trying" not because wala or kakaunti, but i guess hindi ko lang sya nakasama that long....but still, i want to dedicate this corner sa isa sa dalawang taong utang ko ang buhay ko ang kung anuman ang mayroon ako.

no, hindi hiwalay ang parents kaya ko nasabi na hindi ko sya nakasama that long. its just that the circumstances were "madamot" for us to spend more quality moments together. my father passed away in january 1999. i was 28 then. he was 66. for 12 years, he was downed by a sickness which half of those years he spent in his bed.

Flashback: Matapang ang tatay...siga ng lugar namin!...kilala sya bilang si "Ribo"...i realized na i never bothered to ask what it means and why he was called such....negro (pero hindi naman ganun kaitim), magaling mag majhong, maabilidad, masarap magluto, alaskador, atbp....those are the descriptions i remember about him...those are the words i usually hear people talk about him.

ako at ang tatay ko ay hindi layo sa isa't isa, pero hindi rin close. mabait sya, pero disciplinarian. mabait sya sa akin, wala akong maalalang masama about him. is it because he was a person na nagmamahal pero hindi showy sa taong mahalaga sa kanya? then it feels good that it is an assurance na mahal ako ng tatay ko.

i was 10 when he left for saudi arabia para humanap ng ibubuhay sa walong anak. responsable dba? i should be thankful for having him na he sacrificed himself to be away sa family to find better opportunities para mabuhay ng maayos ang kaniyang pamilya...i remember kaming magkakapatid take our turns in recording voice messages sa casette tape para ipapadala sa kanya sa saudi. sometimes, we also write letters for him. bata pa ako so hindi ko masyado naiisip ano ba ang halaga nung mga iyon para sa kanya. all i know, ikinukuwento ko sa kanya na honor ako! hehehhee. i hope nakapagdulot iyon ng inspiration sa kanya...that time na his sacrifices are not in vain. although in those times that i have to receive my awards tuwing recogniton day, hindi namin sya kasama. he can only settle sa mga pictures that we have to send to him courtesy of a photographer. i know he wished na siya ang nagsasabit ng medalya sa pagkatali-talino nyang anak! hehehe.

i was 15 when he finally settled back sa pinas. twas a big adjustment to all of us to see him around with us again. for 5 years hindi namin sya kasama...for 5 years ang bahay ay walang "haligi" na physically ay kasama...for 5 years, we were reared solely by other mother. those were the 5 years i was in teenage years...hindi ko sya sinisisi, hindi ako galit sa kanya. nauunawaan ko na ang sitwasyon ang nagdala sa amin sa ganung state of feeling na gone are the years na we were growing up, pero wala sa tabi namin, kundi ang image lamang ng ama...na tanging isang ama lang ang pwedeng gumanap ng ganoong papel. hindi ako pwedeng magreklamo kasi he had his share of sacrifices to be away sa amin...hindi rin naman sya naging masama...hindi sya nambabae....so, SALAMAT PO!...

kung sino man sa aming magkakapatid ang nagmana sa pisikal na hitsura ng tatay ko...sabi nila ako yun - ang hugis ng katawan, ang mga balahibo sa braso at dibdib, ang nakakalbong buhok, etc. so anak mo nga ako! hehehee....

january 10, 1986....nagulantang na lang sa bahay namin to be informed na natumba ang tatay ko while jogging sa isang subdivision. he was rushed sa isang malapit na hospital and we were informed na he suffered stroke...."what??? ano daw??? ano yun???...." yun na lang nasabi ko. sabi nila, kasi malakas daw magyosi tatay ko. d naman sya lasenggo. wala na akong naintindihan kundi nagbara ang ugat nya sa ulo kaya na-paralyze ang kaliwang bahagi ng yang katawan...sad to say, that was a day before my scheduled examination for DOST scholarship kaso i have to give it up kasi taranta na lahat sa bahay namin....i have to "blindly" accept some responsibilities sa bahay that mamoo can no longer do kasi she needs to take care of her better half at this time na kailangan sya nito. ok lang, ganun talaga. we have to help each other sa mga ganitong pagkakataon.

he went through medications, therapy, etc para he could recover...and few years after he was walking on his own pero pipilay pilay and hirap magsalita...pero not after 6 years when he probably gave up the fight. he stayed in his bed and stayed sick. i am not sure but he probably felt he doesnt want to prolong the agaony....and for another 6 years, he was taken care of sa kanyang bed. i should have to recognize and appreciate the hardships that my two brothers went through to take turns in taking care of him. i was in college then sa UP Los Banos and was staying in the dorm at weekends lang umuuwi.

it went same on years after years until in 1999 when he completely gave up...i dunno. was i able to encourage him to continue the fight?...was i able to give him inspiration to continue living because we're there for him?.......dko masagot pero if he says i was not able to do it, sorry po. cguro kasi dko alam....when he left, hindi ako masyadong naiyak. not because hindi ko sya mahal, not because hindi sya mahalaga sa buhay ko....siguro hindi lang kasi na-establish ang role nya sa akin bilang tatay. hindi ko sya sinisisi. in fact, paulit-ulit kong iisipin at ipagpapasalamat ang kanyang sakripisyo. kung hindi man ako naiyak, hindi na importante. ang alam ko, mabuti syang ama....and again, SALAMAT PO!

Balik sa Present: i would like to remember ang Tatay kong si Ribo ngayong araw na ito, possibly not in a grandeous manner. isang pasasalamat at pag alala sa kanya. ngayon na mag isa na lang si mamoo, wala na si papoo. wala na ang haligi ng tahanan at si mamoo na ang umako. hindi man ganun karami ang maaalala kong moments with him, i should say mapalad kami to have him....i hope na i make him proud with what i become because of how they have brought me up, i hope i make him feel na hindi nasayang all what he have sacrificed and gave up for us...and i hope sa kanyang bagong mundo ngayon, ay baon nya yung mga bagay sa aming pamilya na he was inspired with.

we will continue to remember you...we will continue to appreciate you.
and i hope na kung anuman ang hindi namin masyadong napagsaluhan when you were with us, mapagsaluhan natin when we see each other again....bawi tayo!

again, SALAMAT PO....at hindi ko yata naalalang nabigkas ko ito sa iyo, kahit shy akong sabihin....MAHAL KITA TATAY KO!

Don't Quit Poem

2008-05-13T01:13:00.005+03:00

UP Singing Ambassadors - Sa Ugoy Ng Duyan

2008-05-11T01:01:00.001+03:00

Mamoo's Day

2008-05-10T21:11:00.026+03:00

“Sana’y di nagmaliw ang dati kong araw
Nang munti pang bata sa piling ni nanay
Nais kong maulit ang awit ni inang mahal
Awit ng pag-ibig habang ako’y nasa duyan”

May 11, 2008…Mother’s Day

Araw daw ng mga nanay ngayon…

Hindi ko alam kailan pa ito sinimulang alalahanin at ipagdiwang bilang pagbibigay pugay sa mga ina ng tahanan….

Pero sa tingin ko, mahalaga ang araw na ito…at ang bawat araw ng buong taon sa pag alala at pagdakila sa ating Nanay…

Aaahhhhh!....I don’t want to sound melodramatic….corny yata? baduy?...ewan ko! Hindi naman kasi ako lumaking showy sa aking feelings, lalo na sa aking mga magulang.

Grade 4 ako, marunong na akong lumuwas ng Maynila from Laguna. Kailangan ko kasing dalhin ang mga kailangan ng nanay ko sa kanyang pagbabantay sa aming bunsong kapatid na buwan-buwan ay nasa hospital sa Manila. Sasakay ako ng bus sa Laguna, then sa jeep papuntang Laong Laan St sa Dapitan.

Sisitahin ako ng security guard ng hospital at tatanungin kung ilang taon na ako (bawal kasi ang bata sa hospital below 12 years old)…at dahil 10 years old pa lang ako, alam kong hindi ako papasukin. “Paano ang mga gamit na kailangan ng nanay ko?” Sasabihin ko ay “12 na po”….”Kailangan ka ipinanganak?”….”February 21 [sabay compute sa isip ng ‘1980 minus 12’]….1968 po!”…”Sige pasok na!....” sabi ng guard.

Ilan lang ito sa maraming pagkakataon na naging katuwang ako ng nanay ko….naging kanang kamay sa maraming bagay…siguro dahil nakita nya na ako ang kaniyang maasahan sa aming magkakapatid.

“Bomba!!!!”….ang madalas ko isinisigaw tuwing Sabado noong Grade 6 ako hanggang 4th year high school. Hudyat iyon na kailangan na ng isa sa mga kapatid ko na magbomba sa poso para sa pagbabanlaw ko ng damit naming na aking nilalabhan…kailangan kong tulungan ang nanay sa paglalaba ng aming mga damit dahil sya naman ay nagtatrabaho.

Alas singko ng madaling araw….oras na ng paggising….kailangan ko na bumangon dahil mamalengke para sa lulutuin ng nanay ko para sa kanyang paninda. Kailangan sya tulungan para maagang maluto ang mga pagkain na ibebenta sa iskwela.

“Sa aking pagtulog na labis ang himbing
Ang bantay ko’y tala, ang tanod ko’y bituin
Sa piling ni nanay, langit ay buhay
Puso kong may dusa sabik sa ugoy ng duyan”

Hindi naman laging masaya ang aming relasyon bilang mag ina. Natuto akong lumaban sa matanda, masampal sa pisngi dahil sa pagsagot nang pabalang. Natuto rin akong lumayas ng bahay ng isang araw pero bumalik rin…minsan may mga reklamo sa buhay pero hindi rin itinanim sa puso kasi no big deal. Minsan nakakainis kasi nakakarindi, maingay.

Lumipas na ang maraming taon…lumaki na ako, nagtapos ng pag aaral, nakapagtrabaho, nangibang bayan, nangibang bansa. Kung aking aaalahanin, natuto ako sa maraming bagay, kasama ang aking nanay.

At sa paglipas rin ng maraming taon, nakita ko ang maraming pagbabago sa kanya. May mga nakakainis pa rin, pero mas marami ang para sa mas maganda.

Ngayon sya ay 67 years old na, at habang tinititigan ko ang mga litrato nya, marami na ring nagbago. Mas payat sya, kumulubot at lumaylay ang balat, numipis ang buhok, naubos ang ngipin at pinalitan na ng pustiso, lumabo na ang mata, nagsasakitan na ang mga kasu-kasuan….at kung aking iiisipin, hindi siguro ito dahil sa kanyang pagtanda…pero siguro dahil na rin sa maraming sakripisyo na kanyang inialay para sa kanyang walong anak….walong anak na iba-iba ang personalidad, iba-iba ang tinahak na buhay.

Sa kabila rin nito, naroon ang ngiti sa kanyang mga mata, marahil na rin sa kanyang pagmamalaki sa kung paano nya napalaki kaming magkakapatid.

Nalulungkot ako minsan pag naaalala ko siya….mas malambing sya ngayon, mas vocal sa pagsasabing mahal nya ako. Minsan pag nasa Pilipinas ako, gusto nya hahalik ako pag aalis ako ng bahay, pero alam nyang mahiyain ako at hindi ako hahalik. Hehehe…gagawin ko lang iyon kapag nasa airport na ako sa araw ng aking pag alis pabalik sa ibang bansa.

…alam ko na sa bawat gabi na ako’y nasa malayong lugar, ipinagdarasal nya ang aking kaligtasan…alam ko na sa bawat araw na hindi nya ako kasama, hinihinling nyang wag akong magkakasakit...

Alam ko mahina na ang nanay ko…kailan lang ay naoperahan sya sa gall stone…diabetic sya…pero tambay yan sa binguhan!...yaan ko na lang sya mag enjoy.

Actually, gusto lang naman nya matikman ang konting kaginhawahan na pwede kong ibigay sa kanya. Konting kasiyahan na pinagdamot nya sa kanyang sarili para ang kanyang walong anak ang makaranas ng ginhawa at lumaking maayos.

Ngayong araw ng mga nanay, walang espesyal na maihandog para kay “Mamoo” para sa “Mamoo’s day”…kundi ang pagpapaabot ng aking pagmamahal. Walang extraordinary sa aming kwento, pero alam ko na siya ang ibinigay na “Mamoo” sa akin ng Diyos para maging kung sino at ano man ako ngayon…

Sa abot ng aking makakaya, ihahandog ko sa nanay ko ang aking lakas para sya ay maging maligaya sa buhay… at maging proud sa aming mga anak nya. Ang espasyong ito ay hindi sapat sa laki ng respeto at pagmamahal na nararapat kay Mamoo….hindi man ako vocal sa laman ng aking puso at isip…pero….

“Nais kong matulog sa dating duyan ko, inay

Oh! Inay”